விம்மல்
~~~
நீ மட்டும் எப்படி
பூக்களால் மூடப்பட்டு
சடாரென காணாமல் போனாய்
இன்றுதான் அந்த நாள்
நேற்று இல்லை.
பன்னிரண்டிற்குப் பின்
~~~
பன்னிரண்டோடு
செத்து விழுகின்றன
ஊர்க் கடிகாரங்களின் நொடிகள்.
மரத்தடி நிழலில்
அனாதையாய்க் கிடந்த பாதணிகளை
எவரும் சொந்தம் கொண்டாடவில்லை.
மாலைகளில்
மௌனமாய் நீள்கின்றன
அவற்றின் சுவடுகள்
காட்டை நோக்கி.
ஊர் உறைந்துபோன
அந்த நள்ளிரவில் தான்
பழைய செருப்புகளை
மாட்டிக்கொண்டு
காலம் காட்டுக்குள்
நடக்கத் தொடங்குகிறது.
ஒரு மௌனத்தின் வாக்குமூலம்
~~~
சர்வ நிச்சயமாக
மௌனமென்பது
வாழ வேண்டுமென்ற
விழைவின் ஒரு மாற்று வடிவம்
தன்னைச் சற்றேனும்
விடுவித்துக் கொள்ளும்
ஏளனப் புன்னகை
வெளிச்சத்தையும்
இருளையும்
மாறி மாறி உருவாக்கும்
நிலக்காட்சி
சிற்சில நேரம்
காற்றில் ஆடும்
கோரைப் புற்களின்
சோர்வு
ஆனாலும்
சில செம்மலர்களின் பூத்தல்
வாழ்வைப் போதிக்கிறது
பிரபஞ்சக் கானத்தையும்
நிலவுப் பூவையும்
முற்றத்தில் படரவிட்டு
அது
உலகப் பேரிரைச்சல் அற்ற வெளி
உன்னத மனவெழுச்சி,
அது ஒரு
இனிப்பு மொழி
வளைந்த வானம்
பூமியில் புதைபடுகையில்
நிவர்த்தித்துக் கொள்ளும்
பனைமரம்
மொத்தத்தில்,
மௌனத்தின் வாக்குமூலமென்பது எனக்கு
ஆன்ம வாக்கியம்.
நிரம்பும் வெறுமை
~~~
பிரம்மப் பெருவெளி
ததும்பி நிற்கும் கலமிது
பரம்பொருளின் அருளொளி
பொங்கும் உள்ளகமிது
நான்
என்னைத் தாங்கி நிற்கும்
வெற்றுப் பாத்திரம்.
