பண்பாட்டுத் தற்கொலை: போருக்குப் பின்னரான ஈழத்து இலக்கியம்

2009-க்குப் பின்னரான ஈழத்து நிலப்பரப்பு என்பது, வெறுமனே துப்பாக்கிகள் மௌனிக்கப்பட்ட ஒரு போரற்ற வெளி என்பதைக் காட்டிலும், பல தசாப்தங்களாகத் திரட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த, தியாகங்களும் வீரமும் நிறைந்ததாகத் தொடர்ச்சியாகக் கற்பிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு உளவியல் கட்டமைப்பானது, எந்தவிதமான அரசியல் பிடிமானமுமின்றித் திடீரெனச் சரிந்து விழுந்ததன் விளைவாக உருவான ஒரு மாபெரும் இருத்தலியல் மற்றும் தத்துவார்த்த வெற்றிடம் என்பதை நாம் முதலில் தீவிரமாகக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த உறைந்த மௌனத்தின் பேரபாயகரமான வெற்றிடத்திற்குள் தள்ளப்பட்ட ஈழத்து இளைய தலைமுறையினரின் திசைவழிகளை நாம் உற்று நோக்கினால், அவர்கள் பிரதானமாக மூன்று வேறுபட்ட, ஆனால் அடிப்படையில் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய அகச் சிதைவின் பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததை நாம் துல்லியமாக அடையாளம் காண முடியும். இதில் ஒரு பிரிவினர், போர் தங்களுக்குள் எரியவிட்டுச் சென்றிருந்த, ஆனால் அமைதிக் காலத்தில் எந்தவொரு கொள்கைக்கும் பயன்படுத்த முடியாத வன்முறை வேட்கையையும் குருதிப் பசியையும் தீர்த்துக்கொள்ளும் பொருட்டு, எந்தவொரு அரசியல் இலக்குகளுமற்ற வெறும் வீதிச் சண்டியர்களாக, அன்றாட வாழ்வின் அமைதியைக் குலைக்கும் வாள்வெட்டுக் குழுக்களாகத் தங்களை உருமாற்றிக்கொண்டனர். முற்றிலும் இதற்கு நேரெதிரான திசையில் பயணித்த இன்னொரு பெருங்கூட்டமோ, திறந்த சந்தைப் பொருளாதாரமும் உலகமயமாக்கலும் ஈழத்துத் தெருக்களில் திறந்துவிட்ட நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் பகட்டான மாயைக்குள் தங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்துக்கொண்டு, மூர்க்கமான நுகர்வு விரும்பிகளாக, அதாவது சமூகத்தின் எந்தவொரு கூட்டுத் துயரத்தின் மீதும் பிரக்ஞையற்ற வெறும் நுகர்வு இயந்திரங்களாகத் தங்களைச் சுருக்கிக்கொண்டனர். போருக்குப் பின்னரான ஈழத்துச் சமூகத்தின் கூட்டுத் தார்மீக வீழ்ச்சி என்பது இந்த இரண்டு தளங்களிலுமே மிக வெளிப்படையாக அரங்கேறியது. 

ஆனால், இந்த இரண்டு அதீத நிலைப்பாடுகளின் வெளிப்படையான சீரழிவுகளுக்கும் அப்பால், சமூகத்தின் மீதான அக்கறையும், கடந்த காலத்தின் மீதான விமர்சனப் பார்வையும், அறிவுஜீவித்தனமான தேடலும் கொண்டவர்களாகத் தங்களைக் கருதிக்கொண்ட எஞ்சிய ஒரு சிறு குழுவினர், தங்களின் விடுதலையின் மார்க்கமாக இலக்கியத்தை நோக்கித் தங்களின் காலடிகளை நகர்த்தியபோதுதான், மேற்சொன்ன இரண்டு குழுக்களின் சீரழிவுகளை விடவும் மிக நுட்பமான, அதேவேளை மிகவும் அபாயகரமானதொரு உளவியல் சிறைக்குள் அவர்கள் தங்களை அறியாமலேயே பலிகொடுத்துக் கொண்டார்கள் என்பதை நாம் மிக ஆழமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டியுள்ளது. ஆயுதப் போராட்டத்தின் மாற்றுக் கருத்தற்ற எதேச்சதிகாரத் தன்மையிலிருந்தும், மௌனிக்கப்பட்ட சமூக அமைப்பிலிருந்தும் விடுபட்டு, சுதந்திரமான ஒரு சிந்தனை வெளியைக் கண்டடையும் உன்னத நோக்கில்தான் இவர்கள் இலக்கியத்திற்குள் நுழைந்தார்கள் எனினும், அங்கே அதிகாரத்தின் அசைக்க முடியாத பீடங்களாக வீற்றிருக்கும் மூத்த எழுத்தாளர்களின், குறிப்பாகத் தமிழக மையவாத எழுத்தாளர்களின் பிம்பங்களுக்கு முன்னால் தங்களின் அகவயமான சுயத்தை முழுமையாகக் காவுகொடுத்துவிட்டு, அவர்களைக் கேள்விமுறையின்றிப் பின்தொடரும் விசுவாசிகளாகவும், நிபந்தனையற்ற விசுவாசத்தைக் கொட்டும் பக்தர்களாகவுமே தங்களைத் தாங்களே தகவமைத்துக் கொண்டனர். பல தசாப்தங்களாகத் துப்பாக்கிகளாலும், அரச இயந்திரங்களாலும், ஆயுத அமைப்புகளாலும் ஈழத்து மக்கள் மீது செலுத்தப்பட்ட அதே அதிகார அடக்குமுறையானது, இன்று வடிவமாற்றம் பெற்றுப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்கிற புதிய, வசீகரமான முகமூடியை அணிந்துகொண்டு, இந்த இலக்கியப் பீடங்களின் ஊடாக இவர்களின் மீது மிக நுட்பமாகச் செலுத்தப்படுகிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் திராணியற்றவர்களாக, அல்லது அந்த அடிமைத்தனத்தையே ஒரு கௌரவமாகப் பாவிக்கக்கூடிய உளவியல் முரண்பாட்டைக் கொண்டவர்களாகவே இந்தத் தலைமுறையினர் மாறிப்போயிருக்கிறார்கள். ஈழத்தின் சமகால இலக்கியச் சூழல் என்பது ஒரு புதிய வகையான அறிவார்ந்த சரணடைதலை, எந்தவிதமான குற்ற உணர்வுமின்றி மிக நேர்த்தியான முறையில் உற்பத்தியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் இங்குச் சுட்டிக்காட்டத் தவறக் கூடாது. 

இங்கு நாம் மிக அடிப்படையாக ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தக் குறிப்பிட்ட விசுவாச உளவியலானது ஏதோ ஒரு தற்செயலான வரலாற்று விபத்தோ அல்லது திடீரென முளைத்தெழுந்த ஒரு தற்காலிகச் சமூகக் கோளாறோ அல்ல. மாறாக, அதன் ஆணிவேர் காலனிய காலகட்டத்தில் நிலவிய யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடியினரின் அதிகாரப் பகிர்வு தந்திரங்களிலும், அதற்காக அவர்கள் எவ்விதக் கூச்சமுமின்றித் தங்களைச் சமரசம் செய்துகொண்ட இடைத்தரகர் வர்க்க மனநிலையிலும் ஆழமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது என்பதை நாம் வரலாற்று ரீதியாக அணுக வேண்டியிருக்கிறது. ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இந்த நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமித்தபோது, தங்களின் சுயமரியாதையைக் காத்துக்கொண்டு அவர்களை எதிர்த்து நிற்பதற்குப் பதிலாக, தங்களை ஆண்ட ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிக விசுவாசமான சேவகர்களாகத் தங்களைத் தாங்களே மிக உவந்து சுருக்கிக்கொண்ட இந்த ஆதிக்கச் சமூகத்தினர், அந்த அந்நிய ஏகாதிபத்திய அதிகாரத்திடம் எவ்விதக் கேள்வியுமின்றி மண்டியிடுவதன் ஊடாகப் பெற்றுக்கொண்ட கல்வி, உத்தியோகம் உள்ளிட்ட சலுகைகளையும் அதிகாரத் துண்டுகளையும் கொண்டு, தங்களுக்குக் கீழே இருந்த சொந்த மக்களின் மீதும், ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்புநிலைச் சமூகங்களின் மீதும் ஈவிரக்கமற்ற, மிகக் கொடூரமானதொரு மேலாதிக்கத்தைச் செலுத்தினார்கள். இந்தத் தொடர் செயல்பாட்டின் ஊடாக, ‘மேலிடத்து அதிகாரத்திற்கு விசுவாசமாக இருப்பது’ என்பதையே ஒரு நாகரிகமான, கௌரவமான வாழ்வியல் பண்பாடாக அவர்கள் சமூகத்தின் முன் கட்டமைத்தார்கள் என்பதையும் நாம் உற்று நோக்க வேண்டியுள்ளது. 

மேலிடத்து அதிகாரத்திற்கு வளைந்துகொடுத்தும், தமக்குக் கீழிருப்பவர்களை நசுக்கியும் ஆதாயம் தேடுகின்ற இந்த இரட்டை நிலையான விசுவாச அரசியல் அல்லது சேவக மனநிலை என்பது, வெறுமனே அந்தக் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் ஒரு ஆதிக்க வர்க்கம் சார்ந்த பிழைப்புவாத உத்தியாகவோ அல்லது சந்தர்ப்பவாதமாகவோ மட்டும் தேங்கிவிடவில்லை. காலப்போக்கில் அது ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலியிலும் மிக நுட்பமாக ஊடுருவி, தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படுகின்ற ஓர் உளவியல் மரபணுவாகவே உறைந்துபோனது என்கிற வகையில்தான், இந்தத் துயரத்தின் வரலாற்றுப் பரிமாணம் இன்னும் சிக்கலானதாக விரிகிறது. எஜமானர்களின் காலடிகளில் கிடப்பதை ஒருபோதும் ஓர் இழிவாகக் கருதாமல், அந்த எஜமானர்களின் நெருக்கம் தங்களுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய சமூக அந்தஸ்தின் மீதும், அதிகாரக் கசிவின் மீதும் அதீத மோகம் கொண்ட ஒரு சமூக உளவியல், எவ்விதமான தார்மீகக் குற்றவுணர்வுமற்று இங்கு இயல்பாக்கம் செய்யப்பட்டது. 

இந்த ஆழமான உளவியல் தாக்கத்தினை அகக் காலனியாதிக்கப் போக்கின் வெளிச்சத்தில் வைத்துப் பார்க்கும்போதுதான், அதிகாரமற்ற ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் எப்படித் தன்னை ஒடுக்கும் மேலாதிக்க அதிகாரத்தின் அங்கீகாரத்திற்காக அற்பத்தனமாக ஏங்குகிறது என்கிற நுட்பமான மனித உணர்வுச் சிக்கல் நமக்கு முழுமையாகப் புலப்படும். காலனியாதிக்கம் என்பது வெறுமனே ஒரு நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமிப்பதுடன் முற்றுப்பெறுவதில்லை. அது ஆக்கிரமிக்கப்பட்டவர்களின் அக உலகத்திற்குள் புகுந்து, அவர்களின் சுய சிந்தனையை அழித்து, தாங்கள் எந்த அதிகார அமைப்பால் ஒடுக்கப்படுகிறோமோ அதே அதிகாரத்தின் மொழியையும், ரசனையையும், வாழ்க்கை முறையையும் போலச் செய்வதன் மூலமாகவே தங்களை ஒரு முழுமையான மனிதர்களாக உணர்கின்ற அதலபாதாளத்திற்கு அவர்களைத் தள்ளிவிடுகிறது. தங்களுக்கு மேலாக ஒரு வழிகாட்டும் அதிகாரம் இல்லாவிட்டால் தங்களின் இருப்புக்கே அர்த்தமில்லை என்று நம்புகின்ற அளவுக்கு, இந்தச் சேவக மனநிலையானது மக்களின் கூட்டு நனவிலியில் ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்டதன் விளைவாகவே, அதிகாரத்திடம் சரணடைதல் என்பது ஒரு தற்காப்பு அரணாகவும், விசுவாசத்தைக் காட்டுவது என்பது அந்த அதிகாரத்திடமிருந்து பெறப்படும் அங்கீகாரத்திற்கான ஒரு பண்டமாகவும் பரிணாமம் அடைந்தது. 

இந்தச் சூழலில், அதிகாரத்தால் நசுக்கப்பட்ட மனிதன் தமக்கான சொந்தக் குரலைக் கண்டடைவதற்குப் பதிலாக, அதிகாரம் மிக்க எஜமானனின் குரலையே தனது சொந்தக் குரலாகப் பாவித்துக்கொள்ளும் ஒரு விபரீதமான உளவியல் இடமாற்றம் நிகழ்கிறது. ஒரு சமூகம் தன்னைத் தானே ஓர் அடிமையாக உணராமல், அந்த அடிமைத்தனத்தையே தமக்கான பாதுகாப்பான கூரையாகவும், பெருமைக்குரிய அடையாளமாகவும் கருதிக்கொண்டு, தன்னை ஒடுக்கும் எஜமானனின் பண்பாட்டு விழுமியங்களைத் தன்மீது சுயமாகவே வரித்துக்கொள்கின்ற அந்தப் பேரவலத்தை நாம் அத்தனை எளிதாகக் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. ஏனென்றால், காலனிய எஜமானர்கள் நேரடியாகச் செலுத்திய அதிகாரத்தை விடவும், அந்த எஜமானர்கள் இங்கிருந்து வெளியேறிய பின்பும் கூட, அவர்களின் உளவியல் எச்சங்களாக மிஞ்சியிருக்கும் இந்த விசுவாச அரசியல் என்பது, காலங்கள் மாறினாலும், களங்கள் மாறினாலும், தனக்கான புதிய எஜமானர்களை இடைவிடாது தேடிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு தீராத உளவியல் பசியாக, ஒரு சமூகத்தின் அடிமனதில் அழியாத வடுக்களாக வேரூன்றிவிட்டது என்பதைத்தான் இந்த வரலாற்று நகர்வுகள் நமக்கு மிகத் துல்லியமாக உணர்த்துகின்றன. 

காலப்போக்கில் அந்தப் பழைய காலனிய எஜமானர்கள் அகன்றுவிட்டாலும், அந்த அதிகாரப் படிநிலைக்குள் தம்மைப் பொருத்திக்கொள்ளத் துடித்த அதே வரலாற்றுரீதியான சேவக உளவியலானது, தொண்ணூறுகளின் மிகக் கொடூரமான ஆயுதப் போராட்டக் காலகட்டத்தில், தம்மீது ஏறிச் சவாரி செய்த இயக்க எதேச்சதிகாரத்தின் ஆகப் பெரிய அடித்தளமாக, அதாவது எவ்விதக் கேள்விகளுமற்றுத் தலையாட்டும் ஒரு விசுவாசத் தொண்டன் என்கிற புதிய அரசியல் பரிணாமமாகத் தன்னை எவ்விதம் உருமாற்றிக்கொண்டது என்பதை நாம் மிகவும் கவனமாகப் பின்தொடர வேண்டியுள்ளது. துப்பாக்கி முனைகளின் அதிகாரத்தை மட்டுமே ஏகபோகமாக நம்பியிருந்த ஒரு மூர்க்கமான சூழலில், மாற்றுக் கருத்துக்கள் என்பது துரோகத்தின் அடையாளமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், சுதந்திரமான சிந்தனை வெளிகள் அனைத்தும் ஈவிரக்கமற்ற முறையில் வேரறுக்கப்பட்ட ஒரு பேரிருண்ட காலகட்டத்தில், உயிர் வாழ்வதற்கான ஆகக் குறைந்தபட்ச நிபந்தனையாக ‘மௌனம்’ என்பது சமூகத்தின் மீது திணிக்கப்பட்டது. அந்த மௌனத்தையே ஒரு தார்மீக அறமாகவும், உன்னதமான தியாகத்தின் குறியீடாகவும் தங்களுக்குத் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு அபத்தமான உளவியல் இயல்பாக்கம்தான், ஈழத்துச் சமூகத்தின் ஆகப்பெரிய சிந்தனைச் சிதைவாக அரங்கேறியது என்கிற உண்மையை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டும். 

இங்குதான், பல தசாப்தங்களாகத் தங்களைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்டிருந்த ஒரு வன்முறை சார்ந்த ஒடுக்குமுறை அமைப்புக்குள்ளேயே தங்களின் ஒட்டுமொத்த இளமைப் பருவத்தையும், அறிவுத் தேடலையும், சிந்தனை உருவாக்கத்தையும் தொலைத்துவிட்டு, அந்த அமைப்பின் உள்ளடக்கங்களாலேயே முழுமையாக வார்க்கப்பட்ட ஒரு மனிதச் சுயம், எப்படி அந்த அடிமைத்தனத்தையே தமக்கான பெருமையாகக் கருதும் ஒரு விபரீதமான நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, ‘கருணாகரன்’ போன்ற முன்னோடி ஆளுமைகளை நாம் ஒரு தனிநபர் என்பதைத் தாண்டி, இந்தக் காலகட்டத்து உளவியலின் ஒட்டுமொத்த இலக்கியக் குறியீடாகவோ அல்லது ஒரு வரலாற்று முன்மாதிரி அடையாளமாகவோ வைத்துப் பரிசீலிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஒரு மனிதனின் அகவயமான சுயம் என்பது அவனது சுதந்திரமான தேடல்களின் ஊடாகவோ அல்லது தர்க்கபூர்வமான விவாதங்களின் திறப்பிலோ கட்டமைக்கப்படாமல், எந்த ஒடுக்குமுறை அமைப்பு அவனைச் சிறைபிடித்திருந்ததோ அதே அமைப்பின் வன்முறை தர்க்கங்களாலும், எஜமான விசுவாசத்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் செதுக்கப்படும்போது, ஒரு கட்டத்தில் அந்தச் சிறைச்சாலையே அவனுக்குச் சுவர்க்கமாகத் தெரியத் தொடங்குவதோடு, அந்த அமைப்பின் அதிகாரிகளுக்குத் தொண்டூழியம் செய்வதையும், அவர்கள் இடும் கட்டளைகளைத் தர்க்கமின்றிச் சிரமேற்கொள்வதையும் ஒரு அறிவார்ந்த செயலாகப் பாவிக்கின்ற ஒரு மனநிலை, அவனுக்கே தெரியாமல் அவனுள் ஆழமாகப் பதிந்துவிடுகிறது. தமக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்கு அப்பால் சிந்திப்பது ஒரு பெருங்குற்றம் என்கிற உளவியல் தடையை உள்வாங்கியவர்களாக, ஒரு மாபெரும் வன்முறை இயந்திரத்தின் சிறு உதிரிப்பாகங்களாகத் தங்களைச் சுருக்கிக்கொள்வதில் ஒருவிதமான அசட்டுப் பெருமிதத்தை அடைகின்ற இந்தப் போக்கு, வெறும் தனிநபர் அரசியல் நிலைப்பாடாக அல்லாமல், மனித இருப்பின் மீதான ஒரு பண்பாட்டுத் தாக்குதலாகவே உருப்பெற்றது. 

அதிகார அமைப்பினால் பல தசாப்தங்களாகத் திணிக்கப்பட்ட இந்த அடிமைத்தனமும், மௌனமும், விசுவாசமும் எப்படி வெறும் பயத்தின் விளைவாக மட்டுமே எஞ்சிவிடாமல், அந்தச் சமூகத்தின் கூட்டு நரம்பு மண்டலத்திற்குள் ஆழமாகச் சென்று, பழக்கப்படுத்தப்பட்ட ஒரு இயல்பாக, அதாவது அவர்கள் யோசிக்காமலேயே செயல்படக்கூடிய ஒரு உள்ளுணர்வுப் பண்பாக உறைந்துவிடுகிறது என்பதை நாம் உற்றுநோக்கும்போது இந்த அவலம் இன்னும் விரிவடைகிறது. புறவயமான சமூக வன்முறைக் கட்டமைப்புகள் மனிதர்களின் அகவயமான மனக் கட்டமைப்புகளாக உருமாறும் செயல்முறையைத்தான் நாம் இங்கு காண்கிறோம். துப்பாக்கிகளாலும் மரண அச்சுறுத்தல்களாலும் வெளியே நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு எதேச்சதிகாரமானது, காலப்போக்கில் மனிதர்களின் மூளைக்குள் புகுந்து கொண்டு, அவர்களின் மொழி, உடல்மொழி, சிந்தனை முறை என அனைத்தையும் ஆக்கிரமித்து, தங்களை ஒரு அதிகாரத்தின் தொண்டனாக உணர்வதையே தங்களின் இயல்பான அடையாளமாகக் கருதச் செய்கின்ற அந்த நுட்பமான உளவியல் வன்முறையைத்தான் அன்றாட வாழ்வியல் தன்னுள் வரித்துக்கொண்டிருந்தது. 

இந்தக் கூட்டுப் பழக்கவழக்கமானது ஒரு நாளிலோ அல்லது ஒரு சில ஆண்டுகளிலோ முளைத்துவிடுகின்ற ஒன்றல்ல. மாறாக, எந்தவொரு கேள்வியும் கேட்கப்படாத, மேலிடத்து உத்தரவுகள் அனைத்தும் இறுதி உண்மைகளாகப் பாவிக்கப்படுகின்ற ஒரு தொடர்ச்சியான சமூகப் பயிற்றுவிப்பின் உச்சகட்ட விளைவாகவே இது மக்களின் கூட்டு நினைவுகளில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுகிறது. அதிகாரத்தை நோக்கிய இவர்களின் சரணடைதல் என்பது தன்னிச்சையான ஒரு அனிச்சைச் செயலாகவே இயங்கத் தொடங்குகிறது. பல தசாப்தங்களாகத் தங்களைச் சுற்றி எழுப்பப்பட்டிருந்த இந்த இரும்புச் சுவர்களைத் தகர்த்துவிட்டு வெளியேறுவது என்பது, வெறுமனே ஒரு அமைப்பிலிருந்து விலகுவது என்ற எளிய அரசியல் தெரிவாக இல்லாமல், தங்களின் ஒட்டுமொத்த இருப்பையே, அதாவது தாங்கள் இத்தனை காலமாக நம்பியிருந்த தங்களின் அசலான சுயத்தையே அழித்துக்கொண்டு மறுபிறப்பு எடுப்பதற்குச் சமமான ஒரு பெருவலியாக உருமாறி நிற்கிறது. 

இந்தத் தாங்க முடியாத உளவியல் வலியை எதிர்கொள்வதற்கும், தங்களின் பழைய இருப்பைக் கட்டவிழ்த்து மீளாய்வு செய்வதற்கும் தேவையான அறிவார்ந்த நேர்மையும் துணிச்சலும் அற்றவர்களாக இவர்கள் மாறிப்போன காரணத்தினால்தான், தங்களைச் சிறைப்படுத்திய அதே பழைய கூண்டிற்குள் பாதுகாப்பாக முடங்கிக் கிடப்பதையே தங்களின் சுயவிருப்பமாக, அல்லது ஒருவிதமான தத்துவார்த்த நிலைப்பாடாக உலகிற்குக் காட்டிக்கொள்ள இவர்கள் முற்படுகிறார்கள். தம்மீது செலுத்தப்படும் ஒடுக்குமுறையை ஒரு ஒடுக்குமுறையாகவே உணராதபடிக்கு மனங்கள் மரத்துப்போனதும், ஒரு தலைமைக்காகவோ அல்லது அமைப்புக்காகவோ தங்களின் சொந்தத் சிந்தனைத் திறனை முற்றிலுமாகக் காவுகொடுப்பதுதான் ஒரு மனிதனுக்குரிய உன்னத இலக்கணம் என்று கட்டமைக்கப்பட்டதுமான அந்தத் தொண்ணூறுகளின் இருண்ட பரப்பில் இருந்துதான், எந்தவொரு அதிகாரத்தையும் கேள்வி கேட்கத் துணியாத, அதேசமயம் அதிகாரத்தின் நிழலில் ஒதுங்கிக் கொள்வதைத் தமது வாழ்நாள் சாதனையாகக் கருதுகின்ற ஒரு நிரந்தரமான விசுவாசமிக்க புதிய இளைஞர் கூட்டம் தனக்கான வலுவான அடித்தளத்தை மிக நேர்த்தியாக அமைத்துக்கொண்டது. 

எனினும், இந்த வரலாற்று வீழ்ச்சியை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், இதனை வெறுமனே ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியினரின்(வடக்கின்) தார்மீகக் கோளாறாகவோ அல்லது பிறவி அடிமைத்தனமாகவோ குறுக்கிவிடக் கூடாது. மாறாக, 2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் நிகழ்ந்த பேரழிவானது எத்தகைய நிறுவன மற்றும் பொருள்சார் வெற்றிடத்தை ஈழத்து நிலப்பரப்பில் விட்டுச் சென்றது என்பதை நாம் நேர்மையோடு கணக்கில் எடுத்தாக வேண்டும். போரின் கோரமான முடிவானது பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பறித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், யுத்தத்திற்குப் பின்னரான அதீத ராணுவக் கண்காணிப்புகள், இலக்கிய மற்றும் சமூகச் செயல்பாடுகள் மீதான தொடர்ச்சியான முடக்கங்கள், போரில் தோற்ற சமூகத்தின் கூட்டு உளவியலில் கவிழ்ந்திருந்த ஆழமான அச்சங்கள் என அனைத்தையுமே சமூகத்தின் மீது திணித்திருந்தது. எஞ்சியிருந்த சமூகத்தின் மீதான கடுமையான அரசியல் பீதியும் எந்தவொரு சுதந்திரமான அறிவார்ந்த கூட்டுச் செயல்பாட்டையும் முளையிலேயே நசுக்கிய ஒரு சூழலில், அங்கு வாழ்ந்த இளைஞர்கள் தீவிரமான தத்துவார்த்த மற்றும் அழகியல் பசியோடு, அதேவேளை தங்களை வழிநடத்த எந்தவொரு உள்ளூர் மாற்று நிறுவனங்களுமற்ற ஒரு வரலாற்று .அநாதை நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். ஈழத்தின் சுயாதீன இலக்கிய முகாம்களும் எதிர்க்குரல்களும் தொடர்ச்சியான வன்முறைகளாலும் அச்சறுத்தல்களாலும் அல்லது அச்சத்தினாலும் பலவீனப்படுத்தப்பட்டிருந்த அந்த வெற்றிடத்தில்தான், தமிழகத்தின் மையவாத இலக்கிய நிறுவனங்கள் மிக எளிதாகத் தங்களின் ஆதிக்கக் கரங்களை நீட்ட முடிந்தது என்பதை நாம் ஒரு வரலாற்றுப் பார்வையோடு அணுக வேண்டியிருக்கிறது.

இங்குதான் நாம் வரலாற்றின் இன்னொரு மிக முக்கியமான, மாற்றுத் திசைவழியை நோக்கி நமது பார்வையைத் திருப்ப வேண்டியிருக்கிறது. எண்பதுகளின் தொடக்கக் காலகட்டத்தில் அரச பயங்கரவாதத்திற்கு எதிராகத் தமிழர்களோடு தோளோடு தோள் நின்று, தங்களின் குருதியாலும் பேனாவாலும் இலக்கியப் பரப்பில் மிகத் தீவிரமாக ஒன்றிணைந்து செயல்பட்ட தமிழ்ப் பேசும் முஸ்லிம் சமூகமானது, தொண்ணூறுகளில் எப்படி வடக்கிலிருந்து ஈவிரக்கமற்ற முறையில் வேரறுக்கப்பட்டு வெளியேற்றப்பட்டதோ, அதே அளவிலான மூர்க்த்தோடு, ஈழத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில்  ஏற்பட்ட புதிய விரிசலையும் நாம் ஒருபோதும் அத்தனை எளிதாகக் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. இந்த மக்கள் வெளியேற்றத்திற்கும், அதைத் தொடர்ந்து அவர்கள் மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறைகளுக்கும் பிறகு, ஒருபுறம் தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களாலும் மறுபுறம் அரசாலும் ஏகபோகமாக அதிகாரம் செலுத்தப்படுகின்ற ஒரு சிறுபான்மைச் சமூகமாகத் தங்களின் இருத்தலையே தக்கவைத்துக்கொள்ளத் திண்டாடிய முஸ்லிம் சமூகம் சந்தித்த அந்த நிர்ப்பந்தகரமான அரசியல் கையறு நிலையை நாம் மிக ஆழமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டியுள்ளது. தங்களின் அன்றாட வாழ்வியல் மீதும் உயிரின் மீதும் கவிழ்ந்திருந்த அதீத அச்சத்தின் காரணமாக, இயக்க வன்முறையிடமிருந்து தங்களை எவ்விதத்திலேனும் பாதுகாத்துக்கொள்ளத் துடித்த தமிழர்களில் ஒரு பகுதியினரும், அதேபோன்று தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களின் தாக்குதல்களுக்கு நேரடியாக இலக்காகியிருந்த முஸ்லிம் சமூகமும், தங்களை ஒடுக்கும் அதே அரசை வேறு வழியின்றி ஒரு தற்காப்புக் கவசமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு வரலாற்று நிர்ப்பந்தத்திற்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். சிறுபான்மைச் சமூகங்களின் தற்காப்புக்காக எடுக்கப்பட்ட இந்தக் கையறு நிலை முடிவையும், அவர்களின் பலவீனமான இருத்தலியல் நெருக்கடியையும், அரசு இயந்திரம் தனது பேரினவாதத் தந்திரோபாயங்களோடு தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவர்களைத் தனது அரசியல் பகடைகளாக இயக்கிய அந்த வக்கிரமான நுண்ணரசியலை நாம் எந்தச் சமரசமுமின்றிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவர்கள் அந்நியப்படுத்தப்பட்ட அந்த வரலாற்றுத் தருணத்திலிருந்துதான், ஈழத்து இலக்கியத்தின் பொதுவான தன்மையிலும் தார்மீக ஒருமைப்பாட்டிலும் ஆழமான விரிசல்கள் விழத்தொடங்கின. 

ஆனால், இந்த அரசியல் நெருக்கடிகளுக்கு இணையாக, இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தின் மீது திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையின் வருகையும் உலகமயமாக்கலும் எத்தகைய வர்க்க மற்றும் பண்பாட்டு மாற்றங்களைத் திணித்தது என்பதை நாம் இன்னொரு தளத்தில் வைத்து மிகத் தீவிரமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது. ஆரம்பக் கட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களாக மத்திய கிழக்கிற்குச் சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்த நிலைமாறி, இரண்டாயிரமாம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, துறைசார்ந்த நிபுணத்துவத் தொழிலாளர்களாகப் பெருமளவில் இளைஞர்கள் வளைகுடா நாடுகளை நோக்கிப் படையெடுத்ததன் விளைவாக, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரப் பலமும் அந்தப் புதிய தலைமுறை இளைஞர்களின் கைகளுக்குள் மிக எளிதாக வந்து சேர்ந்தது. அந்தப் புதிய பொருளாதார பலத்தின் ஊடாக, அதுவரை காலமும் சமூகத்தின் குடும்ப மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளைக் கட்டுப்படுத்தி வந்த பாரம்பரியத் தலைமைத்துவ அதிகாரங்களை இந்த இளைஞர்கள் நேரடியாகக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். 

இந்த அதிகார மாற்றம் வெறுமனே ஒரு பொருளாதார இடப்பெயர்வாக மட்டும் முற்றுப்பெற்றுவிடவில்லை. மாறாக, உலகளாவிய ரீதியில் தனது மத அதிகாரத்தையும் அரசியல் செல்வாக்கையும் நிலைநிறுத்துவதற்காக மத்திய கிழக்கு நாடுகள் ஊட்டி வளர்த்த, வறட்சியும் தீவிரவாத இறுக்கமும் கொண்ட தவ்ஹீத் மதக் கருத்தியல்களை, பல அமைப்புகளின் பெருமளவிலான நிதியுதவிகளினூடாக முஸ்லிம் சமூகத்திற்குள் மிக நுட்பமாகக் கடத்திய அந்தப் பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பை நாம் அதிர்ச்சியோடு நோக்க வேண்டியுள்ளது. நபிகளார் வாழ்ந்த தேசத்தின் உண்மையான வாழ்க்கை முறை இதுதான் என்கிற ஒருவிதமான போலிப் புனிதக் கவர்ச்சியிலும், புதிய பொருளாதாரத் திமிரிலும் சிக்குண்ட இந்த இளைஞர்கள், பல நூற்றாண்டுகளாக ஈழத்து மண்ணில் வேரூன்றிப் படர்ந்திருந்த பாரம்பரியமான, நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்ட தொன்மையான இஸ்லாமியப் பண்பாட்டைக் குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு, ஒரு வகையான அரேபியக் காலனியாதிக்கத்திற்குத் தங்களை அறியாமலேயே ஒப்புக்கொடுத்துக்கொண்டு, அதன் கருத்தியல் கடத்திகளாகத் தங்களை உருமாற்றிக் கொண்டார்கள். 

இங்குதான் கிழக்கு மாகாணத்தின் விளிம்புநிலை முஸ்லிம் இளைஞர்களின் தனித்துவமான இருத்தலியல் நெருக்கடி தொடங்குகிறது. ஒருபுறம் பேரினவாத அரசு, இன்னொருபுறம் இயக்க எதேச்சதிகாரம், தங்களுக்குள்ளேயே முளைத்தெழுந்து தங்களின் சொந்தப் பண்பாட்டைச் சிதைக்கும் வறண்ட தவ்ஹீத் மத அடிப்படைவாதம் என ஒரு கொடூரமான முப்பரிமாண அதிகார ஒடுக்குமுறைக்கு நடுவில்தான் இவர்கள் சிக்கிக்கொண்டார்கள். தங்களுக்குப் புகலிடமாகவோ அல்லது வழிகாட்டியாகவோ எந்தவொரு ஒற்றை எஜமானனும் இல்லாத ஒரு முழுமையான .அநாதை நிலையில் விடப்பட்ட இந்த விளிம்புநிலைக் குழுவினர், நுகர்வுக் கலாச்சாரத்திற்கும் மரபான ஜனரஞ்சகப் போக்கிற்கும் முற்றிலும் நேர்மாறாக, இந்த முப்பரிமாண அதிகாரத்திற்கு எதிராகத் தங்களின் பாரம்பரியமான சூஃபி மரபையும், மார்க்சிய இடதுசாரிச் சிந்தனைகளையும், அத்தோடு நிறுவனமயப்படாத மரபுமீறிய கிழக்கத்திய ஆன்மீகக் கலகக் கூறுகளையும் தங்களின் அழகியல் ஆயுதங்களாகக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு இலக்கியப் பரப்பிற்குள் பிரவேசித்தார்கள். 

ஈழத்து இலக்கியத்தின் பொதுவான போக்கு, இயக்க அரசியலை ஆதரிக்கும் அல்லது எதிர்க்கும் ஒன்றாகவோ, அரசை ஆதரிக்கும் அல்லது எதிர்க்கும் ஒன்றாகவோ மட்டுமே தேங்கிப்போயிருந்த அந்தச் சூழலில், இயக்கப் போராளிகளையே பிரச்சார நோக்கங்களுக்காக ஒரே இரவில் எழுத்தாளர்களாக உற்பத்தி செய்யும் ஒரு கேலிக்கூத்தை ஆயுத அமைப்பு அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்த அதே வரலாற்றுத் தருணத்தில்தான், இந்தக் கிழக்கு மாகாண இளைஞர்கள் பின்நவீனத்துவத்தை தமது தீவிரமான இலக்கிய அரசியலுக்குள் ஒரு கூர்மையான ஆயுதமாக நுழைத்தார்கள். எந்தவொரு அதிகார அமைப்பும் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக உருவாக்குகின்ற இறுதி உண்மைகள் மற்றும் ஒற்றைப் பெருங்கதையாடல்களை முற்றிலுமாக நிராகரித்து, விளிம்புநிலைக் குரல்களை முதன்மைப்படுத்துகின்ற பின்நவீனத்துவ அழகியல் அரசியலை நாம் இங்குப் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும். ஒருபுறம் அரசு என்கிற தேசியப் பெருங்கதையாடலாலும், மறுபுறம் இயக்கம் என்கிற ஒற்றைப்படையான பெருங்கதையாடலாலும், இன்னொருபுறம் வறண்ட மதவாதப் பெருங்கதையாடலாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டிருந்த இந்தக் குழுவினர், அந்த அனைத்து அதிகாரப் பெருங்கதையாடல்களையும் அடியோடு நிராகரித்துவிட்டு, விளிம்புநிலை மக்களின் பக்கம் நின்று அனைத்து அதிகாரத் தரப்புகளையும் சமரசமின்றி விமர்சிக்கின்ற இலக்கிய அரசியலைக் கையில் எடுத்த அந்த வரலாற்றுப் பாய்ச்சல் எத்தகைய ஒரு தார்மீக எழுச்சி என்பது நமக்குத் தெளிவாகப் புலப்படும். 

ஆனால், அனைத்து விளிம்புநிலை மக்களின் பக்கமும் நின்று அதிகார மையங்களை முழுமையாக எதிர்ப்பதற்கான தத்துவார்த்த ஆற்றலை இந்தப் பின்நவீனத்துவக் கருத்தியல் இயல்பாகவே கொண்டிருந்தபோதிலும், அந்த இலக்கிய அரசியல் அதன் ஆரம்ப நிலையிலேயே இருந்த காரணத்தினாலும், அதை முன்னெடுத்தவர்கள் நேரடியாகத் தங்களின் அன்றாட வாழ்வில் எதிர்கொண்ட பேரழிவுகளின் அடர்த்தியினாலும், அவர்கள் ஒரு வரலாற்று நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளானார்கள். விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு சமூகம் தன் மீதான ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்த்துத் தன் இருப்பை நிலைநிறுத்துவதற்காகத் தற்காலிகமாகத் தனது சொந்த அடையாளத்தையும் வலிகளையும் மட்டுமே முன்னிறுத்திப் பேசுகின்ற வரலாற்றுத் தற்காப்பு உத்தியைப் போலவே, அவர்களும் தங்களின் சமூகத் துயரங்களையே தொடக்கக் கட்டத்தில் அதிகப்படியாகப் பேச வேண்டியிருந்தது. ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் தனக்கான அரசியல் குரலைக் கண்டடையும் தொடக்கக் கட்டத்தில், தங்களின் சமூக அடையாளத்தையும் தமக்கு நேர்ந்த வன்கொடுமைகளையும் மையப்படுத்திப் பேசுவது என்பது தங்களை இருத்திக் கொள்வதற்கான ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கையே தவிர, அது ஒருபோதும் குறுகிய இனவாதமல்ல என்கிற மிக எளிய சமூகவியல் தர்க்கத்தைக் கூடப் புரிந்துகொள்ளாத தமிழ் இலக்கிய மையவாத முகாம்கள், இந்த மாபெரும் தத்துவார்த்த எழுச்சியின் மீது மிக எளிதாக இனவாதம் என்கிற முத்திரையைக் குத்தி, அந்த முஸ்லிம் இளைஞர்களின் இலக்கிய இயக்கத்தை எப்படியெல்லாம் சித்தரித்தார்கள் என்பதை நாம் மிகுந்த தார்மீகக் கோபத்தோடுதான் அணுக வேண்டியுள்ளது. 

அதேவேளை, நாம் ஓர் அறிவுசார் நேர்மையோடு மற்றோர் உண்மையையும் ஒப்புக்கொண்டாக வேண்டும். இந்தப் பின்நவீனத்துவ மாற்று எழுச்சியானது பரந்த வெகுமக்கள் தளத்தை நோக்கி நகராமல் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கிய இளைஞர் குழுவுக்குள்ளேயே தேங்கிப்போனதற்கும், காலப்போக்கில் இணையவெளியின் வணிகப் பிரவாகத்திற்குள் கரைந்துபோனதற்கும், அவர்களின் சொந்த உள்ளகக் கருத்து முரண்பாடுகளும் போதிய சுயவிமர்சனமின்மையும்கூட முக்கியக் காரணங்களாக அமைந்தன. எனினும், இந்த எல்லைகளையும் தாண்டி அவர்கள் விட்டுச் சென்றிருக்கின்ற ஆகப்பெரிய வரலாற்றுப் பாடம் என்னவெனில், போருக்குப் பின்னரான அந்த அதிகார வெற்றிடத்தில், எந்தவொரு மையவாத அதிகாரத்திற்கும் மண்டியிடாமல், ஒற்றை ஆணிவேரோ அல்லது தண்டு அமைப்போ இன்றி நிலத்தின் பரப்பெங்கும் பின்னப்பட்டுப் படர்கின்ற மையமற்ற அறுகம்புல் வேரோட்டத்தைப் போல, தனித்தனி மனிதர்களாகத் தங்களின் தன்னாட்சி அதிகாரத்தை இறுதிவரை தக்கவைத்துக்கொண்டார்கள் என்பதுதான். இதை நாம் பதிவு செய்யும்போதுதான், ஈழத்து இலக்கியத்தின் இந்த மாற்று வரலாறு தனக்கான உண்மையான தத்துவார்த்த நியாயத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறது. 

இத்தகைய ஒரு மாற்று வரலாற்றின் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கும்போதுதான், ஈழத்தின் மையநீரோட்டத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலின் சமகால வீழ்ச்சி நமக்கு இன்னும் ஆழமான அதிர்ச்சியை அளிக்கிறது. சங்க காலத்தின் செவ்வியல் பரப்பில் ஈழத்துப் பூதந்தேவனாரில் தடம் பதித்துத் தொடங்கிய இலக்கியப் பாரம்பரியமானது, நவீனத்துவத்தின் வருகையோடு மீண்டும் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ள முற்பட்ட அந்தத் தொடக்கக் காலங்களில், தமிழகத்தைத் தனது நிரந்தர மையமாகக் கொண்டும், அங்கு உற்பத்தியாகும் அழகியல் போக்குகளை எந்தவிதமான விமர்சனமுமற்றுப் பின்தொடர்கின்ற ஒரு விளிம்புநிலைப் பிரதேசமாகவுமே தன்னைப் பல தசாப்தங்களாகத் சுருக்கிக்கொண்டிருந்தது. காலப்போக்கில் ஈழத்து நிலப்பரப்பிற்குள் வெடித்தெழுந்த ஆயுதப் போராட்டமும் அதன் தொடர்ச்சியான உள்நாட்டுப் போரின் மூர்க்கமும், அதற்கிணையாக மலையக மக்களின் வியர்வையாலும் ரத்தத்தாலும் எழுதப்பட்ட தொடர்ச்சியான இருத்தலியல் போராட்டங்களும், இவற்றின் தவிர்க்க முடியாத வரலாற்று விளைவாக உலகெங்கும் சிதறுண்ட தமிழர்களின் பெருந்திரளான புலப்பெயர்வு வாழ்வும் ஒன்றிணைந்து, உலகத் தமிழ் இலக்கியம் அதுவரை கண்டிராத போர் மற்றும் புகலிடம் என்கிற முற்றிலும் புதிய திணைகளை உருவாக்கியதன் மூலமாகவே, ஈழத்து இலக்கியத்தின் உண்மையான தன்னாட்சிச் தனித்தன்மைகொண்ட அதிகாரம் துளிர்விடத் தொடங்கியது. இந்த வரலாற்றுத் திருப்பமானது, தமிழ் இலக்கியம் என்றால் அது தமிழகம் மட்டுமே என்கிற தேக்கமுற்ற மேலாதிக்கத்தை உடைத்தெறிந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், தனக்கான தனித்துவமான மொழியையும், அழகியலையும், உலகளாவிய அரசியல் பார்வையையும் தகவமைத்துக்கொண்டு, உலகத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ஈழத்து இலக்கியம் தனக்கென ஒரு மாபெரும் சுயம்புவான அதிகாரத்தை அசைக்க முடியாதபடி நிலைநிறுத்தியது. 

ஆனால், பல தசாப்தங்களாக எண்ணற்ற உயிர்ப் பலிகளாலும், தியாகங்களாலும், நிலமற்றவர்களின் கண்ணீராலும் கட்டியெழுப்பப்பட்ட இந்த வரலாற்றுத் தனித்துவத்தையும் சுயம்புவான பெருமிதத்தையும் அதன் அடுத்தகட்டப் பாய்ச்சலை நோக்கித் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கான திராணியற்றவர்களாகப் பல புதிய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் தங்களை முடக்கிக்கொண்டார்கள். 2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதம்வரை நிலவிய ஒற்றை அதிகார அமைப்பு சிதைந்து சின்னாபின்னமான மறுகணமே, தங்களை வழிநடத்துவதற்கோ அல்லது தங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கோ எந்தவொரு தலைவரும் இல்லை என்கிற இருத்தலியல் பீதிக்குள்ளாகி, ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் ஒரு மாபெரும் உளவியல் வெற்றிடத்திற்குள் .அநாதைகளாகத் தூக்கி வீசப்பட்டதாகத் தங்களுக்குத் தாங்களே கற்பிதம் செய்துகொண்டார்கள். தங்களுக்குக் கிடைத்த இந்தத் தற்காலிகமான அதிகார வெற்றிடத்தைச் சுதந்திரமான சிந்தனைக்கான வெளியாக மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, தங்களின் கூட்டு நனவிலியில் பல்லாண்டுகளாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு உறைந்துபோயிருக்கும் அதே பழைய அடிமை உளவியலின் காரணமாக, சுதந்திரமாகச் சிந்திப்பது என்பதே ஒரு மாபெரும் சுமையாகவும் அச்சுறுத்தலாகவும் இவர்களுக்குத் தோன்றத் தொடங்கியது. இதன் விளைவாக, தங்களை ஆள்வதற்குப் புதிய எஜமானர்கள் எவரும் வரமாட்டார்களா என்று அலைமோதிய ஒரு பெருங்கூட்டம், எந்தவொரு குற்ற உணர்வுமற்றுத் தாங்கள் இத்தனை காலமாக ரத்தம் சிந்தி ஈட்டிய சுயம்புவான இலக்கிய அதிகாரத்தை அப்படியே அள்ளிக் கொண்டுபோய், மீண்டும் அதே பழைய தமிழக மையவாத இலக்கியப் பீடங்களிடம், குறிப்பாக ஜெயமோகன் போன்றவர்களின் அதிகாரக் காலடிகளில் ஒரு காணிக்கையாகச் சமர்ப்பித்துவிட்டு, அவர்களின் தயவில் இயங்கும் பக்தர்களாக மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் இந்தக் குரூரமான நிகழ்வை, ஈழத்து இலக்கியத்தின் மீதான ஆகப்பெரிய பண்பாட்டுத் தற்கொலை என்று விமர்சிப்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு வழியில்லை. 

ஈழத்து நிலப்பரப்பில் உருவான இந்த மாபெரும் வெற்றிடத்தை, ஜெயமோகன் போன்ற இலக்கியப் பீடங்கள் எப்படி மிகத் தந்திரமாகத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருகின்றன என்பதை நாம் தோலுரித்துப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. அதிகாரம் என்பது துப்பாக்கியிலிருந்தோ அல்லது ராணுவ அரண்களிலிருந்தோ மட்டுமே வெளிப்படுவதில்லை. அது இலக்கிய மேடைகள், முன்னுரைகள், சிற்றிதழ் அங்கீகாரங்கள், விவாத அரங்குகள் என்கிற நுட்பமான பண்பாட்டுப் பரிவர்த்தனைகளின் வழியாகவும், அன்றாட உரையாடல்கள் மற்றும் ரசனைத் தீர்மானங்கள் வழியாகவும் மனிதர்களின் அகத்திற்குள் ஊடுருவித் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது. இந்த நுட்பமான வலைப்பின்னலின் வழியே ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் இவர்களைத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதற்காக எந்தவொரு அச்சுறுத்தலையோ அல்லது நேரடி வன்முறையையோ பிரயோகிக்க வேண்டிய அவசியமே எழவில்லை. மேட்டிமைத்தனத்தோடு வீசியெறியப்படும் இலக்கிய அங்கீகாரங்களுக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் இவர்கள், ஏற்கனவே பல தசாப்தகால இயக்கச் சூழலால் சுயமாகச் சிந்திக்கும் திறனை இழந்து, எவராவது கட்டளையிட்டால் அதைச் சிரமேற்கொண்டு செயல்படுத்தத் தயாராக இருந்த உளவியலைக் கொண்டிருந்ததன் விளைவாக, தளபதிகளின் காலடிகளில் துப்பாக்கிகளை வைத்துவிட்டு மண்டியிட்ட அதே உடல்மொழி, இன்று இலக்கிய ஆசான்களின் காலடிகளில் பேனாக்களை வைத்துவிட்டு மண்டியிடும் அவலமாக மிக எளிதாக மடைமாற்றம் செய்யப்பட்டுவிட்டது. 

பழைய ஆயுத இயக்கங்கள் எத்தகைய அடக்குமுறை மனநிலையைக் கொண்டிருந்தனவோ, அதே எதேச்சதிகார மனநிலையையும், தமக்குக் கீழே இருப்பவர்களை அறிவுஜீவித்தனமாகக் கேலி செய்யும் வக்கிரத்தையும் கொண்ட ஒரு மரபான அதிகார அமைப்பையே ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் இலக்கியத்தின் பெயரால் கட்டமைத்து நடத்துகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் குறைந்தபட்ச விவேகத்தைக் கூட இவர்கள் இழந்துவிட்டார்கள். ஒரு இயக்கத்தின் தளபதிக்குக் கீழே எப்படி விமர்சனமற்ற விசுவாசம் பயிற்றுவிக்கப்பட்டதோ, அதே விசுவாசத்தை இன்று ஒரு இலக்கிய ஆசானின் முன்னால் மண்டியிட்டுக் காட்டுவதன் ஊடாக, அரசியல் அதிகாரத்திடமிருந்து இலக்கிய அதிகாரத்திற்குத் தங்களின் உடலையும் ஆன்மாவையும் இவர்கள் தடையின்றி இடமாற்றம் செய்திருக்கிறார்கள். எண்ணற்ற தியாகங்களாலும், உலகளாவிய புலப்பெயர்வு வலிகளாலும் ஒரு காலத்தில் உலகத் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஒரு மாபெரும் மாற்று மையமாகக் கிளர்ந்தெழுந்த ஈழத்து இலக்கியப் பாரம்பரியமானது, இன்று தங்களின் சொந்தக் குரலை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டு, தமிழக இலக்கியப் பீடங்கள் உமிழ்வதை அமுதமாக ஏற்றுக்கொண்டு அதைப் பாதுகாக்கும் விசுவாசிகளாகத் தரம் தாழ்ந்து, தன்னைத் தானே மீண்டும் தமிழகத்தின் ஒரு அதிகாரமற்ற விளிம்புநிலைக் காலனியாக மாற்றுவதற்கு முழு மனதோடு சம்மதித்திருக்கும் இந்தப் பேரவலத்தை, ஈழத்துச் சமூகத்தின் ஆகப்பெரிய அறிவார்ந்த வீழ்ச்சி என்று பதிவு செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. 

இப்படி ஒரு தனிமனிதனின் அல்லது குழுவின் அதிகாரக் காலடியில் தங்களின் ஒட்டுமொத்த சுயத்தையும் அடகுவைத்துவிட்டு, அப்பட்டமான விசுவாசிகளாகத் சுருண்டு கிடப்பதிலுள்ள தார்மீக அவமானத்தை மூடி மறைப்பதற்காகத்தான், நமது சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலியில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் தொன்மையான குரு – சிஷ்ய மரபு என்கிற புனிதமான முகமூடியை இந்த நவீன அடிமைச் சமூகம் மிகச் சாதுரியமாகத் தங்களின் முகங்களில் அணிந்துகொள்கிறது. அதாவது, குருவின் சொற்களை வேதவாக்காகக் கருதி அவரை எவ்விதக் கேள்வியுமின்றிப் பின்தொடர்வதுதான் ஒரு உன்னதமான அறிவார்ந்த தேடல் என்கிற ஒரு போலிப் பிம்பத்தை உருவாக்குவதன் ஊடாக, தங்களின் அடிமைத்தனத்திற்கு ஒரு தத்துவார்த்த நியாயத்தைக் கற்பித்துக்கொள்கிறார்கள். முற்காலத்தில் மன்னர்கள் புலவர்களுக்குப் பொன்னும் பொருளும் வழங்கித் தங்களின் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்திக்கொண்ட புரவலர் – இரவலர் மரபின் மிகக் கொடூரமானதொரு நவீன வடிவமாகவே இந்த இலக்கியப் பீடங்களுக்கும் இவர்களுக்குமான உறவு சுருங்கிப்போயுள்ளது. இங்குப் பொன்னிற்கும் பொருளிற்கும் பதிலாக, பிரசுர வாய்ப்புகளும், முன்னுரைகளும், அங்கீகாரங்களுமே அந்த மூத்த அதிகார மையங்களால் தங்களின் விசுவாசிகளுக்கு வீசியெறியப்படும் பண்பாட்டுச் செல்வாக்காக உருமாற்றம் பெற்றுள்ளன. 

தங்களுக்குச் சுயமாகச் சிந்திக்கும் திராணியில்லை என்பதையும், ஒரு குறிப்பிட்ட அதிகார மையத்தின் நிழலில் ஒதுங்கிக்கொண்டால் மட்டுமே தங்களால் இந்த இலக்கிய உலகில் பிழைக்க முடியும் என்கிற தங்களின் அற்பத்தனமான பாதுகாப்பின்மையையும் ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இல்லாத இவர்கள், ஒரு மூத்த பிம்பத்தைக் கண்மூடித்தனமாக ஆராதிப்பதையும், அவர் உதிர்ப்பதையெல்லாம் அமுதமாகப் பாவிப்பதையும் ஏதோ ஒரு மகத்தான செயல்பாடு போலக் கட்டமைத்துக்கொண்டு, தங்களைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களைப் பார்த்து ஒருவிதமான மேட்டிமைத்தனத்தோடு ஏளனம் செய்கின்ற அந்த உளவியலை நாம் மிகக் கூர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. தனிமனித ஆராதனை என்பது எப்போதுமே தர்க்கத்தின் மரத்தில்தான் செழித்து வளரக்கூடியது. அந்த வகையில், தாங்கள் வழிபடும் அந்த ஆசிரியக் கடவுள் உதிர்க்கும் அபத்தங்களைக்கூட மகத்தான தத்துவ தரிசனங்களாக மொழிபெயர்த்துக் கொள்வதற்குத் தங்களின் சிந்தனையை வளைத்துக்கொடுக்கும் இவர்களின் நெகிழ்வுத்தன்மை, அடிப்படையில் எந்தவொரு எதேச்சதிகார எஜமானனும் தன்னிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கும் அதே நிபந்தனையற்ற கீழ்ப்படிதலின் நவீனப் பிரதியாக்கமேயன்றி வேறில்லை. அறிவுத்தளம் என்பது விவாதங்களாலும் முரண்பாடுகளாலும் அதிகாரத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதாலும் மட்டுமே விரிவடையக் கூடியது என்பதை வசதியாக மறந்துவிட்டு, மூத்த ஆளுமைகளின், அதிகாரக் குழுக்களின் காலடியில் அமர்ந்து அவர்கள் காட்டும் திசையில்தான் உலகம் இயங்குகிறது என்று நம்புவது, சிந்தனைத் தேடல் என்கிற பெயரில் அரங்கேற்றப்படும் ஆகப்பெரிய அதிகாரக் குவிப்பாகும். 

பல நூற்றாண்டுகளாக ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் காலடிகளில் கிடந்து பழகிய ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலியில் உறைந்துபோன அந்தத் தார்மீகமற்ற காலனியச் சேவக மனநிலையானது, எப்படித் தொண்ணூறுகளின் மாற்றுக் கருத்தற்ற இருட்டிற்குள் ஒரு ஆயுத அமைப்பின் விசுவாசமிக்கத் தொண்டன் மனநிலையாகத் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டதோ, அதே உளவியல் மனநிலைதான் இன்று ஆயுதங்கள் மௌனித்த போருக்குப் பின்னரான ஈழத்துச் சூழலில், தமிழகம் சார்ந்த அதிகாரப் பீடங்களை நோக்கிய ஒருவிதமான இலக்கியப் பக்தி மனநிலையாகத் தன்னை மீளுற்பத்தி செய்து கொண்டுள்ளது என்பதை நாம் தர்க்கபூர்வமாக நிறுவியாக வேண்டும். எந்தவொரு அதிகாரத்தையும் கேள்வி கேட்கத் துணியாத, ஒரு மாபெரும் பிம்பத்தின், குழுவின் நிழலில் தங்களைப் பாதுகாப்பாக ஒளித்துவைத்துக் கொள்ளவே எப்போதும் ஏங்குகின்ற இந்த அடிப்பொடி மனநிலைக்கும், எந்தவொரு அதிகாரத் தலையீடுகளுமற்றுச் சுயமாகத் தமக்கான உண்மைகளைக் கண்டடைகின்ற அந்த விடுதலையான சிந்தனை வெளிக்கும் இடையிலான ஆகப்பெரிய முரண்பாட்டை எவ்விதச் சமரசமுமின்றி நாம் எதிர்கொண்டாக வேண்டிய வரலாற்றுத் தருணம் இது. 

மனிதனை அவனது அனைத்துப் புறவயமான மற்றும் அகவயமான ஒடுக்குமுறைகளிலிருந்தும் வரலாற்றுத் துயரங்களிலிருந்தும் முற்றிலுமாக விடுவிக்க வேண்டிய ஒரு கலகக் கருவியாக இயங்க வேண்டிய இலக்கியமானது, எப்படி அதே மனிதனைப் பழைய குரு-சிஷ்ய மரபின் பெயராலும், அறிவார்ந்த போலித்தனத்தின் பெயராலும் மீண்டும் ஒரு புதிய அதிகார அமைப்பின் காலடிகளில் சிறைபிடித்து வைக்கிறது என்கிற இந்த மாபெரும் வரலாற்று நகைமுரணை நாம் தோலுரித்துக் காட்டியாக வேண்டும். காலனிய எஜமானர்களிடமிருந்தும் இயக்க எதேச்சதிகாரத்திடமிருந்தும் தப்பிப் பிழைத்த ஒரு சமூகம், தங்களின் சுய சிந்தனையை இன்று இலக்கியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்திடம் மிக உவந்து பலிகொடுப்பதன் ஊடாக, ஈழத்து இலக்கியத்தில் அசலான விடுதலையோ அல்லது கூர்மையான திறனாய்வோ ஒருபோதும் சாத்தியப்படப் போவதில்லை. ஒரு உண்மையான படைப்பாளி உருவாவதற்கு, அவனுள் பல்லாண்டுகளாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு உறங்கிக் கிடக்கும் அந்த அடிமைத்தனமான தொண்டன் மனநிலையும், நிபந்தனையற்று மண்டியிடும் அந்தப் பக்த மனநிலையும் அவனது அகவுலகில் அடியோடு சாகடிக்கப்பட வேண்டும் என்கிற அந்த வலிகள் நிறைந்த, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத இருத்தலியல் அறுவை சிகிச்சையை நிகழ்த்தாமல், ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் எவருக்கும் உண்மையான விடுதலையோ அல்லது கௌரவமான தத்துவார்த்த இருப்போ ஒருபோதும் சாத்தியமாகப் போவதில்லை.